Yarık
Bir bakış!
Her şey değişebilir şu an!
İşte gökler- koca taş yığınları,
işte orada duran ton’larca
işte yadsınamaz ton’larca bulut
seviştim, erildim, tahakküm yoktu…
Sıvadım boyasını ilişikteki
yüzlerinin ve duvarlarının…
Sanıldım çok şey,
kendime, tüm o apaçık akra’ya,
sandığım şey elinden verildi yaşam…
İşte afak’ım böyle,
işte gerçeğim, gizlenmiş benden…
İçeride yüzü k-oyun donmuş alaz,
çığlıklar koptu o duvarlardan
ve yüzler;
ten ve tiz, duvar ve buz
kir ve kan, her parçacık,
tam da karşında on’larca,
işte şu anlar dururken
tam da tahakküm varken,
yadsınamaz yağış,
desise kendim-e!
İşte afak, işte ufkum…
Sıvısı bedenimin akıyor,
işte gizlenen benden!
Diril ruhumun bedbaht azar’ı, at yükünü!
at üstündeki, çalım eden
lekeli ayanı kan şarabının,
doldukça isteyen adı elzem kendine,
günah!
Zoraki alıntı, bu ruhunun çelimsiz yükünü
bil, işte o koca taş yığınları
ve yüzün o kadar pak…
Bir bakış!
Her şey değişebilir şu an,
arşında gözlerim,
başım, sildim attım her karartısını,
direnç biriktiriyorum ben,
artık!
Her şey değişebilir,
koltuk altı laf kalabalıkları ile
kayboldu olasılık,
eminim kafamda afak,
eminim kafamda her şey,
çevremde dönüyor göz kırparak.
Yarılmak üzere alnım,
görüyorum, koca bir çatlak,
dünyalı her şey gibi o!
Atlayacağım o yarıktan
koca taş yığınlarını geçerek
desiselerin sağanağından
ruh manevralarından sıçrayarak
yaşam dolu yeryüzüne
orada doğup, orada öleceğim…
Bir bakış işte,
her şey değişebilir şu an…
…
İlişkili Yazılar
Leave a Reply
Elgi Uz
Olguların mantıksal tasarımı, düşüncedir. "Bir olgu bağlamının düşünebilir olması" şu demektir: Biz onun bir tasarımını kurabiliriz. Doğru düşüncenin toplamı, dünyanın bir tasarımıdır. Düşünce, düşündüğü olgu durumunun olanağını içerir. Düşünülebilir olan, olanaklıdır da. Mantıksal olan hiçbir şeyi düşünemeyiz, çünkü o zaman mantıksız düşünmemiz gerekirdi. (Wittgenstein)
Yazarlar
KISA KISA
Pasaj
Seçkisiz
Seçkisiz
Girdiğin aynada geçmiş gibi diğer küreye,
Sorma bir saniye, şüpheyle, sakın: Yol nereye?
Ayrılıp neşeni yükseltici sarhoşluktan,
Yılma korkunç uçurum zannedilen boşluktan!
Duy tabiatta biraz sen de ilâh olduğunu,
Rûh erer varlığının zevkine duymakla bunu.
Çıktığın yolda, bugün, yelken açık, yapayalnız,
Gözlerin arkaya çevrilmeyerek, pervasız,
Yürü! Hür maviliğin bittiği son hadde kadar!
İnsan âlemde hayâl ettiği müddetçe yaşar.
[Yahya Kemal Beyatlı, Deniz Türküsü’nden.]