Sevginin evi daima aynı evdir: Durudur.
Durmuyor Lyssa, akıtıyor, ihtiras içinde…
Bunu bildiğimi ne zaman bileceksin. Koyuca uzgörülerinden çıkıp, bunu anladığını sezdiğimi düşünerek, kaya dibi uğrunda savunmasız kalan cengimi rahatlatacaksın Dirayet ruhum; dinginlik ve cesaret ödeyecek bir bedele sahip olacaktır!
Kendi çılgınlığının bağlarından ayıklanmış mıdır tutku? Kendini arkasızca ele geçirip, seyredip ufak buluşlarla, başlangıçta olmayan ama sona yaklaştıkça kendini çözümleyen, kendisi gibi o seyri seven öteki tutkuyu, öteki insanca eksikliğiyle tanımış mıdır?
Ne istedim ben, duruydu: Beni bahçe duvarına yaklaştırmanı ve yıldızların yarı deli ruhlarını titreten, göğün en ince salonlarında bana en iyi saatin, o eriş saatinin dansını seyrettirmeni! Böyle konuşlanınca aralarında göğün yıldızları ve senin yıldızların, duyduğum en ince sevinç bağrıma yapışıyor…
Durmuyor, akıtıyor, tutku içinde.
Bir neden bir sonuç, öngörüler, kalkanlar, iğneler, tedaviler, başın trombonları, ağrıları… Cephe al! Hiçbirini yapıp dur! Kahretsin! Neden eT!
Evet, duru!
Taht üstüme oturuyor!
Duru bir gök için vahşete katlanmak!
Hızlıca dilimlenmiş beyinlerin ezgisi!
Sağnak zekanın başvuru tamahı!
Böyle değildi, bunlar değildi!
Söyleyip seyretmeliyim!
Hiç bulaşmamalı hiç!
Hiç!
Bahçe duvarını kolladım:
“Bugün paslıca uyandın, zehirdin, kelebek rüyası doğrulmuştu üstüne! Biliyordun!
Ağzınla başını yutabilirsin”
Bahçe kapısı tiz sesiyle ilk söylevini batırdı bana!
“Sen bir taç ucusun!”
Duru mu bu bilmiş?
Acuna sür yüzünü! Umma benden nezaket!
Bir kapı ile hasbihal!
Anlağımı del ruh!
Yoğrulmuş bir küpe çevir beni!
Bezgin bir gerçeklik hafifçe iskemlesini kaldırıyor, enstantane seyrelip omuz büküyor: “Gerçek olduğumu düşünüyor musun?” Bitmek isteyen kahkahalarla salınır. Kendi kendinin maskesi şeytan suratıyla bakıyor bana! “Durusun!” İsteme azatlarken, kahkahalar raydan çıkmış! Elbette, elbette!”
Vakti ile gördüğüm bilmeceyi çöz bana, en münzevi adamın çehresini anlat! Ay ışığında sürünen bu kaya dibi örümcek, bizzat ay ışığı ve kapı önündeki kadın değil mi?
Sevginin evi daima aynı evdir. Durudur Lyssa.
Elgi Uz
Olguların mantıksal tasarımı, düşüncedir. "Bir olgu bağlamının düşünebilir olması" şu demektir: Biz onun bir tasarımını kurabiliriz. Doğru düşüncenin toplamı, dünyanın bir tasarımıdır. Düşünce, düşündüğü olgu durumunun olanağını içerir. Düşünülebilir olan, olanaklıdır da. Mantıksal olan hiçbir şeyi düşünemeyiz, çünkü o zaman mantıksız düşünmemiz gerekirdi. (Wittgenstein)
Yazarlar
KISA KISA
Pasaj
Seçkisiz
Seçkisiz
