Dünya benim tasarımım!
- Sonsuz yokluk, “Var değil” diyebilmenin getirisidir. Var değil diyebilmenin ucunda Varlık yatar. Nokta ise, bu bilinmezliğin sonlanışıdır. Bu yüzden asla varlığı veya yokluğu sonlandırmaz. Sizi son hükmünün içinde bırakan simülakr casusudur.
- Kendimizi okyanustaki küçük dalgalar gibi, boşlukta küçülüp küçülüp dağılan damlalar gibi duyumsarız. ama kendi boşluğumuzun bu hayaline karşı, bu yalancı olanaksızlığa karşı bir bilinç doğuyor: Bütün bu yalnızlık halleri sadece bizim tasarımımızda var, onlar yalnızca saf bilmenin bengi öznesinin değişkeleri olarak var…
Neden hayal biliyor musunuz? Çünkü söyle demek gerekir: “Ben bütün varlıklarım, benden başka varlık yok!” bu bizim bireysel aşkınlığımız ve yücelik duygumuzdur.
- Keşke, sadece üzerinde çalıştığın ve gelecek(de) olduğunu bildiğin bir şey olsa bile söylenebilir, zira şimdinin isteklerini ne geleceğin iyi notları, ne de geçmişin tozlu rafları : ) durdurabilir ve sebatkar kılabilir.
- Sanat’ın toplumla bir bağı olmadığı aşikar olmalıdır. Sanat, bireyin kendini evrene sunumunun birey hususunda uyarımıdır. Bu uyarım sonucu kalma, hayatı ele geçirme, doygunlaşma mevcuttur. İnsanı hiçe indirgeyen, yaratımı ile insanı unutturan sanat, tanrı’laşmanın izidir. Tanrılaşmak bizatihi sonsuzlaşmaktır. Sonsuz olmak, hiçlikten kudretesirdir.
- Hiçlik aslında büyük bir dinginlik durumudur. Ama tanımlarken “yokluk” en uygun kavram.. Bir şey eksildi mi veya çözümlemedi mi, yokluk kuramı devreye girer. Bu kuram kişinin istemin sonucunun olumsuzlukları yaratıp ve karar verme potansiyelini yok ettiği sürece açığa çıkar.
- Aşk, çene ile göğüs arasına yerleşmiş hava sirkülasyonudur…
Ne et ister, ne de set! Kendi dili vardır ve özgürdür hep!
- Giden seçim yapıp eylemde bulunuyorsa, bunun kalan’ın seçimi olup olmadığını bilmesi gerekmez. Eğer kalan’a göre hareket ederse zorunlu istemiyle kendinden bağımsız eylemlerde bulunur, kendi doğasını yokeder. Kalan ise bunu istememiş olma doğasını yok etmelidir. Çünkü burada yeni bir seçim doğacaktır. Herkesin memnun olacağı maksimine göre yeni seçimlerde bulunmak…. Bilinç oluşturulmalı… Neden? Madem giden seçim yapmışsa? Seçimini değiştirecek şeyler mi bulacaksın? Peki nasıl? Netice de sonuç seçime bağlıdır, zamanı uzatmanın çekimde bir yanı mı var? Belki, değişebilme olanağı! Ama ilk seçimin değişsse bile böyle bir seçim açığa çıktığı için bile güçlü etkisi süregidecektir.
- Ne halde olduğumu biliyorum. Dünya benim tasarımım; bu yüzden parşömeni mutlu renklerle boyarsam mutlu olacağım – mutlu olmak hedef değil ya-, kara bir görü de, açık bir görü de benim seçimim.
- En iyi dostlukların karşı cins dostluklar olduğunu düşünüyorum. Çünkü benzer cinslerinin istekleri hususunda her ikisi de yarım yamalak bilgiye sahip olduklarından ve ruhlarının isteminin farklılığı yüzünden birbrilerinin kusurlarını görme eğilimleri çok daha düşüktür. Daha doğrusu kusur arama otoriteleri yoktur. İlhamı sağlayan anlaşmadır. Aktarılabilmek, doğrudan aktardığına kilitlenmektir. Kişinin kendisine değil!
- Sıfır, itaat ve karanlık dolu! Bu kötü bir şey değil! Çirkin ama mutlam duvarlarına sahip! Bir çok noktayı sildi, artık karanlıkta parıldamayı değil, derinliğine karanlığa yek olmayı düşünüyor. Karanlıkaltı!
- Herşey ‘güzel’ olanı özlüyor, “güzel olan’ ise doğum anını yakaladı. Doğdu, doğacak…
- Faydalanmak, kendi payını almak demektir… Payımı alıyorum, zira, yolu görmem gerekiyor; siz yolu görmüş bile olsanız, beniim bilgime eklenecek bu ek bilgi ile daha katmerli olacak kişi ben oluyorum!
“Düşüncelerinizden çok faydalandım, teşekkürler.”
Evet, işte bunu demek istiyorum!… 
- Kadınlar kendi erdemini bulanı çarmıha germek zorundadır…. Onun ruhunun alınyazısı, erkeğin mukadderatı…
- Nice pencereler tırmanıp, ip merdivenler üstünde cambazlık yapmaya ne gerek var? Yüksek direklere tırmanmak gerekiyor, ama uçmaya kalkışmakla insan uçamaz…. An simgelerle konuşur, şairler gibi duraklar ve kekeler: “Kanat çırp! Bütün anların kutlu bir alayı ol!”
Yumak isteyen insan şunu öğrenir: “dans edip geçiver, geçilecek bir şey bulunması gerektiğinde….”
Ne vaad etti ise bize “an”, biz o vaadi “an” için saklarız….
Zevk vermediği yerde insan zevk almak istememelidir, istememelidir de!
- Herşey kendi kendinin yaratımı ve herşey kendinin yaratanıdır.
Doğru düşünce…
- Herşey konuşur aklın ve mantığın arasında, kimse bir şey dinlemez, biri kalkıp çanlar çalıp ilan ediyor bilgeliğini! Nasıl anlayacağını bilemiyor artık kimse!
Ama duyguların bir yönü vardır, istediği yöne at koşturur.
Şairde öyledir. Kelimeleri ruhun dolandırdığı atın merhametine bırakmış gibidir. Her merhamet bir diğer duygunun lütfüne bırakılmış gibi!
- Unutun ne olur şu “için”i! “Ötürü” ve “çünkü”yü! Bu küçük sözlere tıkayın kulaklarınızı ey şairler!
Sizin bencilliğinizde sağgörü ve öngörü vardır. Henüz hiçbir kimsenin görmediği meyve sizin bütün sevginizle korunur, akıldan esirgenir ve ruh ile beslenir…
- Kışkırtmak. Diş gıcırtısı vaad etmek, eğri veya doğru yaklaştırmak herhangi bir hedefe. Ayağa kaldırmak.
Ne ki bu yeryüzündeki en büyük günah?
Peki sevmeyince insan beddua mı etmeli hemen?
Hayır.
Dirilt, açığa çıkart, gerginleştir, sivrilt!
Yeryüzü hafif gelmeli artık böylelerine…
- Bir kimsenin kendi yolunda yürüyüp yürümediği belli olur adımından… Dürüstlük kuyu gibi olunca ayakları ağır olanlar her hali yalan gibi görürler… Çünkü bu onlar için fazladır.
- Sahne, tam merkezdir. Hayat bir gösteri diyelim, en önde gönüllü zorbalık (zorundalık), sonra sen ve arkandan gölgen. Sen ve gölgenin bulunduğu nokta sahnedir. Orada uzun zaman peşini bırakmamamış bir izleyici kitlen olduğunu gözün gönlün gülerek görebilirsin…
İlişkili Yazılar
Elgi Uz
Olguların mantıksal tasarımı, düşüncedir. "Bir olgu bağlamının düşünebilir olması" şu demektir: Biz onun bir tasarımını kurabiliriz. Doğru düşüncenin toplamı, dünyanın bir tasarımıdır. Düşünce, düşündüğü olgu durumunun olanağını içerir. Düşünülebilir olan, olanaklıdır da. Mantıksal olan hiçbir şeyi düşünemeyiz, çünkü o zaman mantıksız düşünmemiz gerekirdi. (Wittgenstein)
Yazarlar
KISA KISA
Pasaj
Seçkisiz
Seçkisiz
